Nijer, uranyum sektöründeki kontrolünü sıkılaştırırken yeni yatırımlar arıyor

Nijer, ülkenin kuzeyindeki Madaouela uranyum projesindeki payını artırdıktan sonra uranyum endüstrisini canlandırmayı ve yeni yatırımlar çekmeyi hedefliyor.

Geçen hafta imzalanan yeni bir madencilik anlaşması uyarınca, Nijer devleti projede %40 hisseye sahip olurken, Avustralyalı şirket Atomic Eagle %60 hissesini elinde bulunduracak.

Bu anlaşma, Nijer’in maden kaynaklarından elde ettiği gelirlerden daha büyük bir pay almak ve uluslararası ortaklarını çeşitlendirmek istediği bir dönemde gerçekleşti.

Mamico Genel Müdürü Philip Ross Hoskins şunları söyledi: “Büyük uluslararası kurumların Nijer’in uranyum sektöründeki yatırım fırsatlarını değerlendirmeye devam etmesi cesaret verici bir işaret. Atomic Eagle da benzer şekilde Madaouela’nın geliştirilmesi için uluslararası yatırım ve finansman çekmeye çalışacaktır.”

Atomic Eagle, projenin hazırlıklarını hızlandırmak ve inşaat için gerekli finansmanı sağlamak istediğini, yaklaşık iki yıl içinde inşaata hazır hale gelmeyi hedeflediğini belirtiyor.

Bu adım , Global Atomic tarafından Nijer’de geliştirilen Dasa uranyum projesi için ABD Uluslararası Kalkınma Finans Kurumu ile yapılan ve 414,2 milyon dolara kadar finansman sağlamayı öngören ayrı bir anlaşmanın ardından geldi .

Hükümet, devlet katılımının güçlendirilmesinin, madencilik gelirlerinin daha büyük bir kısmının Nijer’de kalmasını sağlamaya yönelik daha geniş bir çabanın parçası olduğunu söylüyor.

Ancak ekonomist Issoufou Boubacar Kado, bu gelişmenin henüz tam ekonomik egemenlik olarak nitelendirilmemesi gerektiğini söylüyor.

Ekonomi Analisti Issoufou Boubacar Kado: “Şu anda ekonomik egemenlikten bahsedebileceğimizi sanmıyorum. Bahsedebileceğimiz şey, ham maddeler üzerindeki kontrol. Bu da kimin bizimle çalışacağına biz karar vermeliyiz anlamına geliyor. Eskiden durum böyle değildi. Nijer, uranyumda veya Fransa dışında başka bir yerde ortak sahibi olamazdı.”

Bu nedenle uranyum sektörü, Nijer’in madenciliğe yönelik yeni yaklaşımının – stratejik kaynaklar üzerindeki ulusal kontrolün artırılması ile bu kaynakların geliştirilmesi için gereken yabancı sermaye ve uzmanlık ihtiyacı arasındaki denge – önemli bir sınavı haline geliyor.